Co-auteur

In 2025 besloot ik mee te schrijven aan het boek Lefwijf Inspires, in april 2026 verschijnt mijn uitgebreide verhaal in een boek. Terwijl ik daaraan schreef, merkte ik opnieuw hoe bepalend één thema is in mijn leven en werk: oprechtheid.
Echt aanwezig zijn, zonder bijbedoeling, zonder agenda en kwetsbaar mogen zijn. Ik zie dit meer en meer in mijn leven, en ook in de hulpverlening: ik ben er om de ander te helpen, maar de ander heeft mij ook veel te leren. Ik voel een sterke drive om werelden met elkaar te verbinden, uit bubbels te stappen en te ervaren hoe rijk het is samen op te trekken. In mijn leven in de wijk, vrienden, schoolplein, werk, ga zo maar door. We hebben elkaar nodig en het brengt zoveel ontmoeting, ontspanning, blijheid en verdieping met zich mee.

Ik groei op in een warm en veilig gezin, waar dagen op het platteland beginnen met het geloei van koeien en de geur van verse koffie. De achterdeur staat open; zonlicht valt over de keukentafel waar plek is voor ieder die aanwaait. Gastvrijheid is vanzelfsprekend. Ik leer er goed te doen, Gods liefde zichtbaar te maken en te vertrouwen op mijn verstand. Als kind kleur ik keurig binnen de lijntjes en stel weinig ter discussie.
Wanneer ik ga studeren, geloof ik dat mijn hart openstaat voor wie anders is dan ik. Tot de avond in het rood van het neon...

In de blogs wil ik je meenemen in mijn leven van alledag. In wat ik zie, in wat me raakt en in wat ik niet langer wil negeren.
Samen met mijn gezin woon ik in een cultuurrijke wijk in de stad Groningen, waar we ervaren hoe rijk het is om contact te hebben met onze buurtbewoners, de kinderen op het schoolplein, de contacten in de sportcommunity en de missionaire community waar we onderdeel van uitmaken.

In mijn werk grijp ik elke kans aan om in contact te komen met mensen in het sekswerk. Ik zoek hen op, omdat het zelden voorkomt dat iemand zelf naar mij toekomt. Ik weet dat achter veel deuren verhalen schuilgaan die niemand hoort. Ik zie mensen die keihard werken om rond te komen. Ik zie onveilige situaties. Ik zie de impact van stigma, van taboe, van een samenleving die liever wegkijkt.
En dus ga ik ernaartoe. Omdat echte verandering begint met luisteren, werkelijk luisteren. Contact ontstaat niet door oplossingen, maar door verbinding. Door authentiek te zijn en open te staan en door de ander werkelijk te willen begrijpen.
De wereld van prostitutie (waar soms ook mensenhandel onderdeel van is) is vaak een wereld van pijn en onrecht. Dat is geen sensatie, dat is realiteit. En ik wil mijn ogen daar niet meer voor sluiten. Ik wil opstaan voor recht en voor liefde. Voor hoop en voor gerechtigheid.

Is het nog van deze tijd dat we mensen etaleren? Hoe kijk jij eigenlijk naar iemand achter het raam? Welke gedachten heb je dan? We houden graag vast aan het idee dat mensen dit werk vooral uit plezier doen. Dat is een geruststellende gedachte. Maar mijn ervaring is dat het overgrote deel, als het echt mogelijk was geweest, ander werk had gekozen.
Daarnaast geloof ik dat seksualiteit bedoeld is om van te genieten, vrijwillig en in gelijkwaardigheid. Niemand heeft recht op seks. Niemand heeft recht om het te kopen.

En uitstappen? Dat is ongelooflijk moeilijk. Eerst komt het loslaten van het snelle geld, dan volgt vaak traumaverwerking of verslavingsbehandeling. Vaak is er geen woonruimte, omdat wonen en werken op dezelfde plek gebeurt. En nieuw werk vinden zonder opleiding of netwerk is geen eenvoudige stap. Ik heb bijzonder veel respect voor werkers, als je dit werk volhoudt en ook als je hieruit los weet te komen. Mijn missie is om werelden met elkaar te verbinden. Omdat we elkaar nodig hebben.

In dit werk ontdekte ik iets. Waar mijn verstand muren optrekt, bouwt mijn hart bruggen. Het vraagt lef om aanwezig te blijven, ook als de deur dichtvalt. Ook als wantrouwen voelbaar is. Ik heb geleerd dat ik pas echt iets voor een ander kan betekenen als ik oprecht mezelf ben en oprecht betrokken ben. De ontmoetingen met mensen in de prostitutie hebben mij gevormd. Hier is mijn hart gaan spreken.Echte verandering begint waar we elkaar van mens tot mens zien.

Mag ik je raken met wat ik zie? Mag ik je uitnodigen om niet weg te kijken?